COLUMN: VELDBLOEMEN

Het regent al weken. Vanachter de natte ramen mijmer ik over de zomer, over dagen vol zonneschijn en ik zie ze voor me, bermen vol kleurige veldbloemen, in plantsoenen, her en der in tuinen. Waarom zien we ze nog maar zo weinig? Goed, de bloemist kan voor een grote vaas vol veldbloemen zorgen, maar nergens zijn ze zo mooi als in de natuur. Zijn ze verdwenen door de klimaatverandering, door de gebruikte verdelgingsmiddelen, door de stenen tuinen?

Vorig jaar was ik te laat met grasmaaien en heb het er maar bij gelaten. En wat gebeurde in het voorjaar? Het gras groeide vrolijk verder, maar het onkruid kwam er nog vrolijker tussen. Het werd een blije tuin; weliswaar een chaos maar een chaos waarin de mooiste veelsoortige wilde bloemen verschenen. Het was die zomer een lustoord voor bijen, vlinders en insecten en een dolle speeltuin voor poezen.

Vanuit gemeenten komt steeds meer aandacht en initiatief om de veldbloemen weer terug te brengen, onder meer door de aanleg van proefveldjes. Een fijne gedachte.